Ten średniowieczny kodeks pergaminowy dotrwał do naszych czasów w stanie dobrym (w oryginalnej oprawie, zachowane wszystkie karty i szycie bloku), jednak pozbawienie oprawy zapinek spowodowało „ożycie” pergaminu – pofalowanie kart i dlatego się nie domyka.
Sakramentarz tyniecki jest zabytkiem liturgicznym o wysokiej wartości artystycznej i muzycznej; datuje się go na lata 1070-1080.
Kodeks na pergaminie reprezentuje późną fazę malarstwa kolońskiego. Oprawa jest znacznie późniejsza, wykonana w XVII wieku w Tyńcu. Kodeks, w wyniku złego przechowywania oraz częstego przemieszczania, uległ wielu uszkodzeniom mechanicznym. Największe zniszczenia objęły oprawę, która zachowała się w stanie destruktu.
Również konstrukcja szycia uległa zniszczeniu i nosi ślady dawnych reperacji.
Karty pergaminowe w wielu miejscach uległy załamaniom. Farby w niektórych miejscach były silnie przetarte. Atrament zaś utracił swoje własności wiążące z podłożem pergaminowym i spudrował się odbijając na sąsiednich stronach.
Głównym założeniem prac konserwatorskich było przywrócenie wartości użytkowych, artystycznych i estetycznych polegających na przeprowadzeniu pełnej konserwacji, poprzedzonej szczegółowymi badaniami laboratoryjnymi.
W wyniku prac kodeks został odrestaurowany i na nowo oprawiony z wykorzystaniem oryginalnych elementów oprawy XVII–wiecznej. Atrament zespojono z podłożem. Prace zostały szczegółowo udokumentowane.
